Osobliwości kościoła św. Marii

 
Kościół św. Marii jest jednym z najpiękniejszych ceglano gotyckich kościołów w Stendalu. Wybudowany jako romańska bazylika, przebudowany w 1420 roku na późnogotycki kościół halowy. Prawie w tym samym czasie powstała katedra św. Mikołaja. Wyjątkowo dobrze zachowane i starannie odrestaurowane wnętrze zachwyca czerwoną cegłą i białymi sklepieniami. Wiele z części wyposażenia pochodzi z czasów kiedy powstała gotycka świątynia, jak naprzykład rzeźby z XIII w. ozdabiające prezbiterium jak i wiele innych cennych eksponatów z poźniejszych epok.
 

Wykonana z brązu chrzcielnica pochodząca z XV w.

 
Wykonana z brązu chrzcielnica należy do gotyckich chrzcielnic (Bronzefünten), które zastąpiły kamienne chrzcielnice używane do XIII w. występujące szczególnie w miastach Hanzeatyckich i na południowym wybrzeżu Morza Bałytckiego. Chrzcielnice były ozdabiane filigramowymi płaskorzeźbami, które można podziwiać między innymi w Stendalu.
 
Dolna część chrzcielnicy stoi na czterech amorficznych figurach ewangelistów: Mateusz jako anioł, Jan z głową orła, Łukasz z głową byka i Marek z głową lwa, którego szczególną osobliwością jest to, że można poruszać jego język. Na zewnętrznej powierzchni chrzcielnicy znajdują się figury świętych kobiet i mężczyzn oraz św. Marii z dzięciątkiem pod sklepieniem z gotyckim ostrołukiem bogato ozdobione kwiatonami i fialami. Poniżej krawędzi chrzcielnicy znajduje się napis w gotyckiej minuskule (literkach) w łacinie:

„W roku pańskim 1474 idźcie i chrzcijcie w imię Ojca i Syna i Ducha św., Amen”

 
 
Marek Ewanglista z głową lwa
 
Jan Ewanglista z głową orła
 
 
 

Ryba ze Stendalu

 
Taufkessel
 
Odrazu za chrzcielnicą na filarze przedsionka prezbiterium można ujrzeć, zawieszoną na łańcuchu żelazną rybę. Pewna marchijska legenda opowiada, że w roku 1425 na północ od Tangermünde została przerwana grobla Elby. Napływająca woda zalała pobliskie łąki, wioski, dwory i parła aż do Stendalu. Tutaj doszło do wielkiej powodzi. Gdy woda znów opadła i gdy domy, place i pełne szlamu, błota i mułu kościoły oczyszczono, postanowiono znów te ostatnie poświęcić. Najpierw odbyła się procesja w katedrze a następnie udano się do kościoła św. Marii. Tutaj uczestnicy zostali przestraszeni głośnym pluskaniem. Wkońcu odważono się wejść do środka i odkryto 16 kilogramowego szczupaka, który po wypuszczeniu wody utknął w kościele.
 
 
Na pamiątkę tej historii i powodzi wykonano z żelaza kopię szczupaka i powieszono go wysoko na jednym z filarów kościoła. Wysokość nie odzwierciedlała poziomu wody w kościele, w ten sposób chciano aby psotne dzieci nie mogły jej dosięgnąć.

Prawdopodobnie ryba ta symbolizuje także początek postu, podczas którego ryby były ważną częścią jadłospisu, do tego w hanzeatyckim Stendalu ryby były głównym towarem handlowym. Prawdopodobnie, także w katedrze znajdował się podobny symbol ryby.


Hanzeatycki zegar astronomiczny

Szczególnie cennym elementem wyposażenia kościoła z innej epoki niż chrzcielnica jest hanzeatycki zegar astronomiczyny, który znajduje się pod emporą organową. Tak jak wszystkie astronomiczne zegary ma on trzy metry wysokości i trzy metry szerokości, powstał on prawdopodobnie około 1580 roku. Pory dnia są na nim pokazywane na podzielonej na 24 godziny tablicy, tak że mała wskazówka o godzinie 12 w południe pokazuje nie na górę tak jak do tego jesteśmy przyzwyczajeni, lecz na dół na godzinę 6. Można z niego odczytać w jakiej fazie znajduje się księżyc i aktualną datę. Czasomierz pokazuje obok dużej i małej wskazówki cztery dalsze wskazówki, które na końcach ozdobione są księżycem, słońcem i dwoma gwiazdami. Przy tym słoneczna wskazówka pokazuje aktualny dzień i miesiąc, który można odczytać ze środkowego wieńca liczb. Obydwie gwiazdy służą jako przeciwciężar słońca i księżyca.
 
Na środku zegara znajduje się niebieska okrągła powierzchnia, na której namalowane są gwiazdy, po której jak się wydaje wędruje mała okrągła tarcza. W zależności od fazy księżyca cała tarcza robi się żółta lub po części czarna. Cechą szczególną hanzeatyckich, astronomicznych zegarów jest ukazanie czterech mędrców na rogach tarczy zegara. Wszyscy czterej załużyli się dla astronomii: na przykład Claudius Ptolemaios należał do najbardziej znanych astronomów antycznych. Alfons X Mądry z Kastylii wykonywał w XIII w. tablice alfonsyjskie, które obliczały ruchy księżyca i planet. Obok nich jest także Ali ibn Ridwan (Hali), egipski astrolog i lekarz z XI w. i jako czwarty pochodzący z IX w. perski astronom Albumasar.
 
 
 
 
Nie podlega wątpliwości, że hanzeatyckie zegary astronomiczne są mechanicznym arcydziełem. Dzisiaj jest bardzo mało zegarmistrzów, którzy biorą na siebie odpowiedzialność ich naprawy. Jednak hanzeatyckie miasto Stendal miało szczęście. W XIX w. ówczesny kościelny E. Zimmermann wykorzystując stare części zegara zreparował go, jednak później został on przez niego świadomie popsuty. Do 1970 roku zegar niefunkcjonował, wtedy złotnik Oskar Roever znalazł stare części mechanizmu zegara i rozpoczął żmudną i długotrwałą naprawę. Po dwóch latach pracy w maju 1970 roku zegar został naprawiony. Od tego momentu co 5 dni za pomocą 65 kg ciężaru jest on nakręcany.

Inne zachowane ale tylko po części hanzeatyckie zegary astronomiczne znajdują się w katedrze w Bad Doberan, w kościele św. Mikołaja w Stralsundzie, w lubeckim kościele św. Marii w Wismarze i Gdańsku. Jednak tylko w rostockim kościele Mariackim znajduje się drugi tego typu funkcjonujący zegar.

Sklepienie stropowe jednej z bocznych kaplic

 
 
Następną osobliwością kościoła jest sklepienie stropowe małej kaplicy, która znajduje się w południowej części nawy bocznej kościoła. Powszechnie znane sklepienie krzyżowo-rzebrowe w późnym gotyku przybrało różnorodne specjalne formy np. powstało sklepienie sieciowe lub gwiazdowe. Szczególnie w XV w. na obszarze Prus Wschodnich powszechnie znana była forma czterodzielngo sklepienia gwiazdowego. Znajdujące się w kościele św. Marii gwiazdowe sklepienie z małymi kręgami lub pętlowymi rzebrami, można znaleźć także w północnej kaplicy kościoła św. Gottharda w Brandenburgu nad Havelą. Ta identyczna forma sklepienia i prawie ten sam czas powstania mogą świadczyć o tym, że kaplice te zostały wybudowane przez tych samych budowniczych. W kaplicy św. Gottharda istnieją bujne florystyczne elementy na stropie sklepienia. Prawdopodobnie ta różnica w Stendalu, gdzie są one białe wiąże się z przemalowaniem sklepienia.
 
 

Dzwony Maria i Anna


Na zakończenie zwiedzania kościoła proponujemy wejście na wieże kościelną. Budowa jej zakończyła się dopiero w roku 1516, w środku znajduje się dzwon z XIII w., który swoim kształtem przypomina głowę cukru. Dwa dzwony Maria i Anna zostały wykonane w 1490 roku w warsztacie znakomitego odlewniczego dzwonów Gerdta von Wou z Kampen (Holandia). Razem z dwoma innymi wielkimi dzwonami, dzwonem nieszpornym z 1598 roku i nowym dzwonem z 1616 roku składają się one na główną dzwonnicę. W sumie znajduje się w dzwonnicy 12 dzwonów z różnych wieków, dzięki czemu dzwonnica zaliczana jest do największych i najpiękniejszych w Niemczech Północnych.

 
 
Dzwon
 
 
Wiele innych klejnotów przeszłych epok można odkryć w kościele św. Marii. Także w wielu gotyckich budowlach Hanzeatyckiego Miasta Stendal ukryte są ciekawe historie.


Literatura

 
  • Sünder-Gaß, Martina: St. Marien in Stendal, 2010.